Fyrst af öllu verður að velja uppbyggingu skynjarans þannig að hægt sé að ná hitastigi á mældum vökva eða mældu yfirborði innan tilgreinds mælingartíma næma frumefnisins. Framleiðsla hitaskynjarans er einfaldlega hitastig viðkvæma þáttarins. Í reynd er oft erfitt að tryggja að hitastigið sem skynjarinn gefur til kynna sé hitastig hlutarins sem verið er að mæla.
Í flestum tilfellum ætti val á hitaskynjara að taka tillit til eftirfarandi þátta:
(1) Hvort hitastig mældra hluta þarf að vera skráð, viðvörun og sjálfkrafa stjórnað, og hvort það þarf að mæla og senda fjarstýrt.
(2) Stærð og nákvæmni kröfur hitastigsmælingasviðsins.
(3) Hvort stærð hitastigs mælieiningar sé viðeigandi.
(4) Ef hitastig mælds hlutar breytist með tímanum, hvort töf hitastigs mælieiningar geti uppfyllt kröfur um hitastigsmælingar.
(5) Hvort umhverfisaðstæður mælda hlutans skaða hitastigsmælingarhlutann.
(6) Hvað er verðið og hvort það sé þægilegt í notkun.
Val á hitaskynjara byggist aðallega á mælisviðinu. Þegar búist er við að mælisviðið sé innan heildarsviðsins er hægt að velja platínuviðnámsskynjara. Þröngri svið krefjast almennt að skynjarinn verði að hafa nokkuð mikla grunnviðnám til að fá nægilega mikla viðnámsbreytingu. Nægilega mikla viðnámsbreytingin sem hitastigar veita gera þessa viðkvæmu þætti tilvalin fyrir þröngt mælisvið. Hitaeiningar henta betur ef mælisviðið er tiltölulega stórt. Best er að hafa frostmark á þessu bili, þar sem hitamælikvarðar eru byggðir á þessu hitastigi. Línuleiki skynjara yfir þekkt svið er einnig viðbótarskilyrði fyrir vali á skynjara.
